ع. کرمی دوشنبه 3 آذر 1393 04:33 ق.ظ نظرات ()
عریضه نویسی
بیش تر لغت شناسان ، عریضه را به عرض حال و در خواست نامه معنی می کنند.1وبرای «عرض» معانی مختلفی بیان می کنند که یکی از آن ها ، بیان مطلبی از طرف فرد کوچک تر به بزرگ تر است.2

در اصطلاح ، عریضه نویسی یکی از شیوه های خاص توسل است که در طول تاریخ ، در فرهنگ اسلامی همواره مورد توجه بوده است.گاهی افراد جامعه با یک سلسله نیاز و گرفتاری ها مواجه می شوند که بر حسب ظاهر ، امکان بر طرف نمودن آن ها از طریق اسباب عادی میسر نیست،یا حداقل بسیار مشکل است.در چنین مواردی به جای ناامید شدن ، از ناحیه ی پیامبر اکرم(ص)و ائمه اطهار (علیهم السلام) توصیه شده است که از اموری نظیر دعا و توسل کمک گرفته شود.آن گاه برای توسل ، شیوه های مختفلی بیان شده است که از جمله ی آن ها نوشتن عریضه است.

عریضه گاهی خطاب به خداوند متعال نوشته می شود و در آن ، فرد نیازمند ضمن اشاره به مشکل و حاجت مورد نظر خود ، و مقام و منزلت یکی از معصومین (علیهم السلام) یا همه ی آن ها در پیشگاه خداوند متوسل می شود ، و یا این که عریضه مستقیما به معصوم (علیه السلام) نوشته می شود تا او به واسطه ی قرب و منزلتی که نزد خداوند متعال دارد ، بر آورده شدن حاجت یا بر طرف گشتن مشکل را در خواست نماید ، یا خود معصوم به واسطه ی ولایت و قدرتی که از ناحیه ی پروردگار به او اعطا شده است ، به اذن خداوند ، این نیاز و گرفتاری را بر طرف سازد.

عریضه نویسی شرایطی دارد:

الف:شرایط نویسنده ی عریضه:پس از معرفت به خداوند و ایمان به منزلت اهل بیت علیهم السلام که واسطه های فیض الهی اند ، ضرورت دارد که نویسنده این شرایط را در خود احراز کند:توبه از گناهان ، هماهنگی خواسته با دل ، اطمینان به قبولی در خواست.3

ب:شرایط حاجت:حاجت او مخالف سنت های جاریه الهی و اراده تکوینی خداوند نباشد ، در خواست او باید امر حلالی باشد یعنی خارج از اراده ی تشریعیه خداوند نباشد.4


 پی نوشت ها و منابع:

1.الرائل ، جلد 2 ، صفحه ی 1183 (به نقل از عریضه نویسی ، سید نژاد ، صفحه 15)

2.فرهنگ معین ، جلد 2 ، صفحه ی 2288

3:امام صادق علیه السلام می فرمایند : وقتی دعا می کنی و از خداوند حاجتی را درخواست می کنی ، باید چنان گمان کنی که حاجت تو در پشت در است و منتظر دعای توست ، همین که دعای تو تمام شد آن را به تو اعطا می کنند/منبع حدیث : اصول کافی ، جلد 3 ، باب اقبال الدعاء

4:عریضه نویسی ، سید صادق سید نژاد ، صفحه ی 79